Održiva organska proizvodnja se bazira na uravnoteženoj biljnoj i stočarskoj proizvodnja koja uvažava prirodne sisteme i cikluse, održava i poboljšava plodnost i kvalitet zemljišta, kvalitet vode i vazduha.

Kada se govori o osnovnim načelima organske poljoprivrede svakako treba naglasiti da se ono kod primarne biljne proizvodnje bazira na ishrani biljaka kroz ekosistem zemljišta (stajnjak, kompost, glisnjak, prirodna mineralna đubriva i sl.). Pri izboru rasa ili sojeva životinja na koje se primenjuju metode organske stočarske proizvodnje, uzima se u obzir sposobnost životinja da se prilagode lokalnim uslovima, njihova vitalnost i otpornost na bolesti.

Istorija organske poljoprivrede u Srbiji proteže se na period duži od 20 godina, ali i dalje postoje problemi u organizaciji i umrežavanju različitih interesnih grupa. Zbog čega je moguć razvoj organske poljoprivrede u Srbiji? Područje Republike Srbije odlikuje se povoljnim agroekološkim uslovima, malom veličinom poseda, tradicinalnom vezanošću stanovništva za poljoprivredu, zabranom gajenja GMO biljaka, pristupom velikim tržištima (npr. Rusija) i uspostavljenim institucijama.

Trenutno stanje organske poljoprivrede u Srbiji karakteriše proizvodnja na približno 9.000 ha koji obavlja registrovanih 4.000 proizvođača. Pored toga postoji još 250.000 ha sertifikovanih za sakupljačku proizvodnju.

Metodama organske biljne proizvodnje doprinosi se minimalnom zagađenju životne sredine, pospešivanju i održavanju plodnosti zemljišta I očuvanju biodiverziteta. Prilikom izbora sorti bilja priritet imaju domaće autohtone sorte i sorte otporne na prouzrokovače bolesti I štetočina.
Agrotehničke mere koje se primenjuju kao što su primena plodoreda, združivanje useva, malčiranje, zelenišno đubrenje, navodnjavanje, gajenje međuuseva i ozimih pokrovnih useva u organskoj ratarskoj, povrtarskoj i voćarsko-vinogradarskoj proizvodnji, osnova su, uz, pravilan izbor sorti, za uspešnu biljnu organsku proizvodnju.

Potreba da se zemljište očuva i pospeši njegova plodnost i mikrobiološka aktivnost doveli su do specifičnih izmena u tehnologiji gajenja, prvenstveno kada je obrada zemljišta u pitanju. U organskoj proizvodnji smanjuje se broj i intenzitet operacija obrade, ili njeno potpuno izostavljanje uz zadržavanje celokupne mase žetvenih ostataka na površini zemljišta.

Što se tiče ishrane biljaka, najveća pažnja se posvećuje azotu kao osnovnom nosiocu prinosa. Azot je nezamenjivo hranivo i regulator mnogih ekoloških procesa. Proizvodnja mahunarki stoga je važan faktor za vezivanje azota iz atmosfere i njegovo vraćanje u tlo.

Glavni oslonac za biljnu organsku proizvodnju predstavljaju organska đubriva kao što su: čvrsti i tečni stajnjak, osoka, različite vrste komposta, treset, biljke namenjene zelenišnom đubrenju, pomije, piljevina, melasa, morske alge, a dozvoljena je primena nekih đubriva mineralnog porekla prah od stena, kalcijumova i magnezijumova đubriva, kalcijum od algi, gips, sirovi fosfati, Tomasov fosfat, koštano brašno, itd. Pored navedenih đubriva veoma je značajna upotreba mikrobioloških preparata.

Zaštita u organskoj biljnoj proizvodnji zasniva se na preventivnim agrotehničkim i higijenskim merama, a ukoliko se bolesti i štetočine ne mogu suzbiti preventivno, koriste se biološka sredstva za zaštitu.
Metode organske bljne proizvodnje propisane su Pravilnikom o kontroli i sertifikaciji u organskoj proizvodnji i metodama organske proizvodnje (Objavljen u „Službenom glasniku RS", број: 48/11).