Mala i niska crkva manastira Ježevice, 11 km. jugoistočno od Čačka, u istoimenom selu, podignuta je, kako kaže predanje, još u Dušanovo doba. Njen prvobitni izgled do danas je toliko izmenjen da je teško odrediti kome vremenu pripada. Po izvesnim elementima potseća na spomenike raške škole čija se tradicija vrlo dugo zadržala, naročito u severnim delovima srednjevekovne Srbije.

Arhitektonski je krstoobrazna osnova crkve završava se na istoku jednom prostranom polukružnom apsidom. Nad presekom brodova uzdiže se kube, koje je nekad bilo potpuno maskirano krovom. U XIX veku dozidana je na zapadnoj strani priprata sa visokim tornjem — zvonikom, pa je tom prilikom porušen zapadni zid, da bi priprata bila direktno vezana sa ostalim prostorom crkve.

Živopis je dosta oštećen. Rađen je u dva maha: 1609 i 1637 godine, trudom igumana Avakuma, Gavrila i proigumana Domentijana — kako stoji zapisano u oltaru i na stupcu kod severne pevnice. I po kvalitetu i po tematici ove freske pripadaju krugu ostalih spomenika iz prve polovine XVII veka. I pored naivnosti koja dolazi usled neukosti slikara, kod njih se oseća živost i neposrednost u izrazu, u gestovima figura, u prikazivanju pojedinih scena. Kako je crkva posvećena sv. Nikoli, opširno je obrađena legenda ovoga sveca. Osim nje, ilustrovano je nekoliko strofa Bogorodičinog akatista (himne), zatim, u gornjim zonama, scene iz ciklusa Stradanja Hristova i niz drugih uobičajenih tema.