Stefan Uroš V. Nemanjić, u narodu poznatiji kao Uroš Nejaki, ali i kao poslednji vladar loze Nemanjića, preminuo je na današnji dan, 1371. godine.

Uroš je sin čuvenog cara Dušana Silnog i njegov jedini naslednik. Krunisan je za kralja istog dana kada je Dušan krunisan za cara, sa jasnom naznakom da je naslednik prestola. Zanimljiv je podatak da je Uroš tada imao samo devetnaest godina i bio je suviše mlad i nespreman da vodi tako moćnu državu. Nije bio kao i ostali vladari, nije bio osvajačke prirode niti je želeo da od siromašnih naplaćuje porez. Naprotiv, bio je veoma pobožan jer je odmalena vaspitavan u tom duhu.

Ovim se objasnjava i Urosevo krunisanje za cara Srba i Grka koje je bilo obavljeno do desetog januara 1356. godino. On je tada imao 19 godina. Sa njegovom vladavinom pocelo je raspadanje Carstva. To postaje vidljivije 1360. i 1361. godine kada Urosevi rodjaci prema njemu zauzimaju nezavisan stav. Velike vojvode i srpska vlastela podijelili su silno Carstvo izmedju sebe ne obracajuci paznju na cara Urosa.

Njegova vlast u to vrijeme je bila samo formalna. Car je cak dospio pod uticaj srpskih velmoza poslije smrti kneza Vojislava koji ga je branio. U tom periodu isticu se licnosti kao sto su Nikola Altomanovic, Vuk Brankovic, knez Lazar i drugi. Bitkom na Kosovu car Uros je potpuno potisnut sa vlasti. 1371. godine Srbija katastrofalnim porazom na Marici pada pod tursku vlast. Posljednji vladar dinastije Nemanjica svoju poslednje dane prozivio je neprimjetno, da bi 4. decembra 1371. godine umro. Tom dogadjaju se zbog tadasnjeg stanja u Srbiji nije pridavao veliki znacaj. Sa njegovom smrcu se ugasila i svetorodna dinastija Nemanjica koju on zbog slabosti svoje licnosti nije mogao da odrzi.

Tokom svog kratkog života pomagao je velikodušno mnoge manastire i crkve, a njegova zadužbina je manastir Matejča.

Njegova vladavina bila je u svakom pogledu suprotna od vladavine njegovog roditelja. Posle Dušanovih osvajanja, car Uroš postaje žrtva bahatosti vlastele koja se naglo obogatila. Najveći protivnik mu je bio Simeon Nemanjić, Dušanov polubrat. Ubrzo je došlo do podele države na dva dela. Jednim delom je vladao Simeon, a drugim Uroš. Takođe, imao je problema i sa Vukašinom Mrnjavčevićem.

SPC je Uroša Nejakog proglasila za sveca i mučenika tek dva veka posle njegove smrti. Rasprave oko toga da li je Uroš zaslužio da dobije titulu sveca ili ne traju i danas, a glavni argument kritičara je da se posle njegove vladavine Srbija raspala na mnogo malih despotovina.

Kao što za života nije stekao dovoljno poštovanja, Uroš ni posle smrti nije imao ugled koji je dostojan jednog cara. Njegove mošti najpre su ležale u manastiru Svetog Uroša u Nerodimlju. Potom je srpski monah Hristifor 11. maja 1705 Uroševe mošti preneo u manstir Jazak. Posle su iz Jazaka Uroševe mošti prenošene u Vrdnik, pa u Krušedol, pa su opet vraćene u Jazak.

Za vreme Drugog svetskog rata, iz straha da će ustaše uništiti posmrtne ostatke poslednjeg srpskog cara, mošti Uroša Nejakog krišom su prenesene u Sabornu crkvu u Beogradu, gde i danas počivaju.