Novosadska saborna crkva ili Crkva svetog velikomučenika Georgija je bila u gradnji još u toku 1734., a završena je, u baroknom stilu, oko 1740. za vreme vladavine carice Marije Terezije, pod patrijarhom Arsenijem IV Jovanovićem i episkopom Visarionom Pavlovićem.
Navodi se da je rađena od kamena i opeke. Stradala je kao i veći deo Novog Sada 1849. Obnovljena je između 1860. i 1880.
Današnji izgled definitivno je dobila na Uskrs 1905. po projektu Mihajla Harminca arhitekte iz Pešte, u vreme i zahvaljujući pre svega episkopu Mitrofanu Ševiću. Tada je izgrađen nov visok zvonik sa zvonima naručenim u Budimpešti. Dvadeset i šest ikona na ikonostasu, dve kompozicije iznad pevnica i dve velike ikone na tronovima Bogorodicinom i Arhijerejskom – radio je Paja Jovanović, pod čijim nadzorom je rađena i zidna ornamentika. Vitraže na prozorima je po njegovim nacrtima izradio Imre Zseler iz Budimpešte.
Za najstariji javni spomenik u Novom Sadu smatra se pravoslavni krst od crvenog mermera u porti Saborne crkve svetog Đorđa. To je primer klasicističke skulpture austrijske varijante Luja XVI na ovim prostorima, iz druge polovine XVIII veka. Prvo je bio na uglu Magazinskog i Lebarskog sokaka, Zmaj Jovine i Miletićeve ulice - kod nekadašnjeg zdenca Save Vukovića, vrlo dekorativnog bunara na tadašnjoj pijaci. Ovaj krst obnovila je 1867. godine dobrotvorka Marija Trandafil, a odatle je kasnije uklonjen pred Vladičanski dvor. To je bilo 1910. godine, kada je kroz ovu ulicu uvedena tramvajska pruga. U porti Saborne crkve je od 1957. godine.
